8/11/2007 - Biz, İmamlara rağmen cemaatmişiz!!!

Bu yazı bir öfke refleksidir. Genelleme yapılarak yazılmıştır, haysiyetli ve dini bütün imamlarımızı baştan tenzih ederiz. Ama bazen öyle bir yazmanız gerekir ki tokat gibi şaplasın silkelesin ve adamı kendine getirsin, bu bizim haddimiz değil belki ama haddi olanlara cesaret versin diye yazdık işte.

Acımız ve öfkemiz büyük, lütfen bunu dikkate alarak okuyun ki, art niyetimiz olmadığı anlaşılsın...

Ortaçağ hıristiyanlığını ve hıristiyan dünyasını az çok bilirsiniz. En azından filmlerde rastlamışsınızdır. Şişko, koca göbekli, bitip tükenmek bilmeyen mal mülk ihtirasına sahip, hatta dünya zevklerine fazlaca düşkün din adamı motifleri hıristiyanlarca sinema endüstrisinde çok kullanılır. Bu papazlar ihtirasları sebebi ile elde edemedikleri kadınları cadılıkla suçlayıp yakarlar, fakir köylünün 2 kuruş parasına bile vergi adı altında göz ve el koyar. Dini inançları ve hatta köylülerin kanını sömürür, emer kötü niyetli kara cübbeli canavarlardır ortaçağ papazları!..

Bir müslüman olarak, papaz bile olsa, bir din adamını filmlerde bu şekilde görmek hiç hoşuma gitmezdi. Zira bazı fikir yobazları bütün din adamlarını aynı kefeye koyar ve işte sizin imamlarınız da böyle diyebilirdi sanki...

Tabi bütün bunlar masum filmlerdi. Ortaçağ hıristiyanlığı anlatılırken bu dekor çok ilgi çekici olabiliyordu, hatta ileri gidip bazı yönetmenler papazları sübyancı olarak da gösterebiliyorlardı. Ya bizim yönetmenlerin de canı çekerse ve imamları bu şekilde göstermeye kalkarlarsa... Malum, gazetecilerin yapmadığı şey değil, eşeği çalınan imamı Cumhuriyet gazetesi “İmam eşek çaldı” manşetiyle duyurmuştu okurlarına. Sokak ortasına yere battaniye serip sevabına çocuklara Kur'an öğreten adama Milliyet gazetesi sapık muamelesi yapmıştı. Bütün bunları biliyoruz da, ya gazetecilerin yaptıklarını sinema ve dizi yönetmenleri de yaparsa?
İşte bu soruyu düşünerek filmlerde gördüğüm kötü papaz dekorundan hoşlanmıyordum.

Peki bizim imamlar ne durumda?

Başıma geldiği için söylüyorum, daha camide para toplanırken, kaç para toplandığını ilan eden ve deftere geçiren imam tanıyorum.. Belki de keramet sahibidir para kutusu cemaatin arasında dolaşırken tahmin edip de kayda geçirmiştir? Camiye aldığı makinayı 2 katıyla fatura ettirip daha sonra kim bilir kaça satan imam biliyorum. Bu imamları koruyan kollayan müftü biliyorum. Eskiden anadoluda bazı imamlar faizsiz bankacılığa şiddetle karşı çıkarlardı, sebebi rantın gitmesi. Çünkü köylüler faizden korkar ve paralarını banka yerine güvendikleri köyün imamına verip saklamasını isterler, imam da parayı işletir ve parayı arttırarak saklardı. Faizsiz bankacılık çıkınca köylüler parayı buralara yatırır oldular, imamlarımız sermayesiz kaldılar...

Hüseyin Üzmez ağabeyimiz anlatmıştı; bir yazıhanede sohbet ederlerken ezanın okunduğunu duyup hep beraber kalkmaya niyetleniyorlar ama içlerindeki bir imam efendi hiç istifini bozmuyor. Hüseyin ağabey soruyor: birader sen namaza gelmiyor musun? Birader durumu izah ediyor: ben 15 gün yıllık izindeyim! Şaka gibi, inşallah şakadır (keşke olsa)..

Ortaçağ hıristiyanları sefildi, pisti, fakirdi, hastalıklıydı ve zalimdi.. Milyonlarcası kıtlıktan ve hastalıktan hatta pislikten öldü gitti. Ne zaman ki o filmlerdeki uğursuz papazlardan kurtulup dürüst din adamlarına kavuştular, işte o zaman modernleştiler ve fersah fersah yol aldılar. Öbür dünyaları ateşler içerisinde ama hiç değilse bu dünyada insan gibi yaşama olanağına kavuştular. Bir de İslam dünyasına bakınız: Uyuşukluk, pislik, tembellik, hırsızlık, fuhuş.. geçen bir dergide okumuştum taliban gittikten sonra eşcinselliğin başkenti yeniden Kandahar olmuş! 

Diyanetin paralı namaz kıldırma memurları gerektiğinde grev yapabilecek kadar dünyalık bir mesleğe sahip olduklarını ispatlıyorlar. Tabi çoluk çocukları var, en doğal hakları, ama bu mesleği biraz fazla dünyalık yapıyorlar gibime geliyor, belki layıkıyla yapsalar gökten bıldırcın ve kudret helvaları ile besler Rabbim onları, noldu işlerine gelmez mi? Inandıkları kitap öyle söylüyor ama!

Ben, diyanetin imamının soru sorulmadan hiçbir köfteye maydonoz olmadıklarını ve olmayacaklarını öğrendim. Kitap gibiler, aç oku.. ama açmazsan bir faydasını da görmezsin, Allah rızası için bir uyarı yapmazlar vazife çıkarıp... “Türbelere gidip mum yakıp çaput bağlamayın, bağlayacaksanız biz de oraları yıkarız!” dediklerini hiç duymadım. Mustafa Kemal ve arkadaşlarının savaş açtığı taassup olanca hızıyla devam ediyor yani. Halkımız hala ölülerden medet umuyor, ne yapsınlar dirilerden bir hayır görmediler ki..

Bizim imamlar milleti camilerde toplayacaklarına, ibadet bitince apar topar çıkarıp kapıları kilitliyor.. “Vatandaş! Siyaseti de muhabbeti de gel camide yap, çocuğunu da getir bahçesinde top oynasın..” diyemiyor. Adı üstünde Camii.. Türkçesi Cem evi.. yani toplanma yeri.. her türlü muhabbet burada olur, ticaret de, siyaset de, ibadet de, eğlence de, spor da.. olan İslami usule göre olduktan sonra düğün dernek de camide kurulur tabi ki.. ama bu imamlar camileri hayatımızdan çıkarıp bir namaza izin veriyorlar çok şükür, yakında onu da yasaklayıp camileri müze yaparlar, hiç yapmadılar mı sanki?

Ama vatandaş aptal değil..

Bizim de kendi cem evlerimiz yani camilerimiz var işte.. Bizler cemaatleşip bu ruhu devam ettirmeye çalışıyoruz, kendi aramızda iyiliği emredip kötülüğü yasaklıyoruz.. Allah'ın emrettiği gibi münafığın cenaze namazını kılmıyoruz. Biz ölümüzü yıkamayı da biliyoruz tesbih namazı kıldırmayı da, bu imamın değil her müslümanın görevi yoksa imamlarınız söylemedi mi? Işte cemaatleşmeye ve cemaatlere, tarikatlara karşı olanlar asıl bu ruha karşılar. Ortaçağ hıristiyan dünyası şu an uzay çağının islam dünyası gibi.. biz bunu kırmaya uğraşıyoruz, bunu diyanetin imamları ile yapmak biraz zor olacak, daha cesaretlerini toplayıp “Bre densizler haddinizi bilin, Allah'ın emri olan başörtüsü ile uğraşmayın, başlarım resepsiyonunuza da kamusal alanınıza da, kainat Allah'ın kamusal alanıdır” diyemediler değil mi? Ya da magazin, paparazi programlarına “yapmayın ayıptır, bre kuldan utanmaz Allah'tan korkmazlar..” dediler mi? Ama bir telefon açın sorun söylerler..

Eskiden hoşgörü de vardı.. Oruçlunun yanında yemek içmek ayıptı, şimdi hoşgörüyü sadece benden istiyorlar.. Sigarasını oruçlu burnuma üfleyen denyo bakışımdan rahatsız olup, beni arkadaşlarına şikayet ediyor “yiyecek gibi baktı bana..” diye zırlıyor. Be hey densiz, oruç tutmuşsun tutmamışsın bana ne, ben senin medeniyetsizliğine acırım, yerlerde sürünen ahlakına tükürürüm gıyaben..  Ramazan'da gözlerimi yaşartan ihtiyar Ermeni bir amcanın sözüyle bitiriyorum.. “Evlat sen ramazanın, orucun ne olduğunu asıl bana sor.. Kamyonetin diresiyon simidinin altına girip kan ter içerisinde yemek yiyip 2 büklüm içerdim bir sigarayı, oruçlu tiryaki görüp de özenmesin diye...”

Sen Ermenideki bu ahlakı daha müslüman geçinen kokanaya verememişsen vermek için de mücadele edememişsen, (ya da o kokoşun anasına babasına), daha ne imamlık yapacan allasen..

Sunusi Fazıl ONAY

(www.genckalem.org 'da yayınlandı)

22/10/2007 - Şii ve sünni Ayırımı (tarihin kısa özeti)

“Emir Sultan’ı duymuşsunuzdur, duymamış olanlar varsa kendilerine azıcık kızsınlar ve biraz okusunlar. Yıldım Beyazıd’ın ordusunda da savaşmış cengaver bir evliyamızdır. Sultanın kızıyla evlendikten sonra, Sünni Sultan’ı Şii Timur’la yapacağı savaştan vazgeçirmeye çalışır. Buna hanımı çok içerler ve şöyle der: “Senin gibi bir evliyanın duası onun arkasındayken, babamın yenileceğinden mi korkuyorsun?” Buna Emir Sultan’ın verdiği cevap düşünebilenler için korkunçtur: “Sen Timur’un arkasında kimler var biliyor musun?” Nitekim savaş olur, Yıldırım yenilir. Emir Sultan atına atladığı gibi Ankara ovasına gider ve kurulan yüzbinlerce çadırla bembeyaz olmuş ovada Timur’un çadırını bulur, içeri girer. Ne konuştuklarını tarih yazmıyor ama 1 saat sonra bütün Şii Müslüman Türk-Moğol ordusu başlarında Timur olduğu halde Anadolu’yu terk etmek üzere hareket eder.”

Neden Sünni bir mezhep seçtiğinin bilincinde bir Sünni Müslüman olarak, bugün Şii ve Sünnilik arasında ortaya çıkarılmak istenen bir çatışma ortamında safımı belli etmek ve bu ayrımı bilinçaltında yapan kardeşlerime bir referans olması için kısaca bir tarihi özet geçeyim istedim:

Bugün bu coğrafyada İslam hakim din ise bunda Şiiliğin ve Mutezilenin katkısı olmadı diyen kesinlikle yanılır. Mutezile bir ara Abbasi halifeliği zamanında İslam devletinin resmi mezhebi olarak cihad mefkuresini afrikaya ve orta asyaya da taşıdı, daha sonra ise tasavvuf akımları ile yerini Eşariliğe bıraktı. Bu tarihten sonra fikri ayrılık ilk defa devlet ayrılığına dönüştü ve Fatimiler gibi bir takım Şii ve mutezile devletleri ortaya çıktılar. Ortak bir eleştiri olarak iki mezhep de birbirini Ümmet-i Muhammediye’ye layık görmedi ve her biri diğerini terakkinin hatta imanın önünde engel olmakla suçladı. Bu da apaçık bir fitneyi ateşlemekten başka bir işe yaramadı.

Şiiler sünnilere göre daha cihad yanlısı ve daha sert, tavizsiz olmalarıyla meşhurdular. Bu sertliğin kaynağı ise Emevi devrinin başlarında Haricilerden gördükleri terördür. Yezid’in halifeliğinde, Yezid’e ihanet eden komutanın görevden azline intikam olarak Kerbela’da Peygamber torunlarının üzerine yürümesi ve onları şehid etmesinin verdiği cesaretle, Hariciler Emevilere ve Hz Ali’ye açıkça lanet etmeyen her müslümanın gavur olduklarını ve katlerinin vacip olduğunu söyleyebiliyorlardı. Bütün bu olaylar ve şehadetle yaşanan büyük şok sonucu ortaya çıkan Yezid’in politik başarısızlığı, Şiiliği bir cemaat şuuruna sahip olmaya sürükledi. Hz Ali’nin ölümünden sonra da Şiiler bu hakaretlere dayanmanın İslami olmadığına kanaat getirerek saflarını açıkça belli etme yolunu seçtiler. Bazı radikal şii gruplar, ehli beyt’e sevgisi olmayanın Müslüman olamayacağına hükmettiler (nitekim bu Sünnilerce de doğru kabul edilir). Fakat bu sevgide aşırıya kaçan bazı Şii gruplar bütün şii olmayan Müslümanları kafir ilan ettiler. Hatta bazı mübarek kabirleri alternatif Hacc yeri haline getirdiler.

Bunun zıttı daha sonra ortaya çıkan Sünni mezheplerde de görüldü, onlar da Şiiliği sanki sapık bir mezhepmiş gibi göstermeye azmettiler. Bu konuda İbni Teymiye’nin karşı çıkmasına rağmen bazı Selefiler ve Vahhabiler de çok ileri gidip, işi Hz Ali’ye dayandırıp O’nu sanki suçluymuş gibi göstermeye kalktılar. Onların arasından Peygamberin kabrini yıkıp yok etmeye kasteden Müslümanlar (!) da çıktı.

Şii alimleri ümmetin daima en hararetlileri olmuşlardır. Zira onlar sadece kendi halklarına değil gayri Müslim alimlerine karşı da konuşuyorlardı. Geliştirdikleri itikadi metodu Müslüman olmayanlara da sunarken, müthiş tartışmalara giriyor ve İslam’ın savunuculuğunu üstleniyorlardı. Özellikle Budist ve Hindu alimlerle yaptıkları tartışmalar entelektüellerce takip ediliyor ve bu tartışmaların kitapları yazılıyordu. Daha sonra bu tartışmaların bir başka etkisi görüldü, Mutezile İslam’ı kıyasıya savunup galip çıkarken, özellikle kader, kaza ve gayp alemi konusunda Budist ve yunan filozoflarının rasyonalist görüşlerinden de etkileniyorlardı. Onların düşünceleri kafalarda yeni soru işaretlerini tahrik edip tefekkürü arttırıyordu. Bu hal, zamanla Eşariliğin doğmasına sebep oldu. Yani bizim anladığımız anlamda Sünniler, bu tarihten sonra Mutezileden ayrılan imamlar sayesinde kuruldu. İmam Eşari ve İmam Maturidi bunlara en güzel örnektir.

Bu sebeple biz ilk mezhep olarak, meşhur Sünni alim İmam Azam Ebu Hanife’nin hocası olan İmam Cafer’in “Caferiliğini” görürüz. Şiilerin Devlet başkanı seçimi haricinde umumdan itikadi bir farkları olmadıkları açıktır, mutezileyi benimsemiş olan Şiilerle ise büyük farklar mevcuttur. Fakat Caferilik bu yönden mutezileden de uzaktır. 

Kısaca, Eşariler (yani sünniler) namaz kılıp dua ederek kendi içtimai hayatlarını düzenlerken, Mutezile ve Şii imamları yunanlılarla, Çinlilerle ve hintlilerle tartışmalara katılıyorlar ve İslami cihadı felsefe alanında da sürdürüyorlardı.

Her ne kadar özellikle kader konusunda büyük itikadi farklar olsa da, Şiilik ve Sünnilik bugünkü manalarında Ümmetin iki ekolüdür. İslam’ı savunan ya da savunduğunu zanneden bir kimse asla bu iki ekolden birine laf atıp fitneyi sürdürmeye çalışmaz. Sünniler, genelde ehli kitap Hıristiyanlara karşı savaşırken, Şiiliğin kitapsız Budistlerle yaptıkları savaşları görmezden gelemeyiz. Yavuz Sultan Selim her ne kadar haça ve Şiiliğe savaş açmış olsa da, Safevilerin Şah İsmail’i de aynı şekilde Sünni emperyalizmine ve Budistlere karşı amansız savaşlara girdiğini unutmayalım.

Bizim burada fikir yürütüp yargılayan değil, tefekkür edip düşünen kullar olmamız gerekir.

Sapık Şii mezhepleri nasıl Hz Ali’yi ilahlaştırmaya çalışıyorlarsa, Hz Ali’ye ve hatta haşa İslam’ın peygamberine hakaret eden sapık mezhepler olduğunu unutmayalım.

En azından şunu hatırlayalım, Hz Hüseyin’in mübarek başı gövdesinden ayrılırken onunla beraber şehit olanlar kimlerdi?

Ve hatta şunu bir kendinize sorun, Şiiliğe düşman olan ve İmam Hüseyin’i şehit edenler kendilerine Müslüman demiyorlar mıydı? Peki onlar hangi mezheptendiler?

Ümmeti Muhammed’in birliğine engel olmaya çalışanlar hangi mezhep ve ırktan olurlarsa olsunlar zail olup gidecekler ve öbür dünyada altına girecek bir sancak da bulamayacaklardır.

Ahmet Yeseviler, Hacı Bektaşi Veliler, Mevlanalar, Yunus Emreler kol kola olacaklar ama tefrikacılar ve fitneciler sadece alevlerin koluna girecekler. Özellikle, hiçbir sahabeye dil uzatmayan, bunu aklından geçirecek olsa bile derhal tövbe eden Sünniler için, Şii kardeşlerine dil uzatmak kendi kendileri ile çelişmek anlamına gelir. Mezhebini bilen bir Sünni Şiilerle kardeş olduğunu da bilmek zorundadır.

Allah’ını seven onun Habibini de sever, Resulullahı seven onun arkadaşlarını ve sevdiklerini de sever, bütün bunları seven Ümmet-i Muhammed’i sever…

Sunusi Fazıl ONAY

(www.genckalem.org 'da yayınlandı)

4/4/2007 - Dinler Arası Diyalog - Acaba Saçmalık mı?

Dinler Arası Diyalog - Acaba Saçmalık mı?

4/4/2007 - İnsanın yaşlanmasına güzel bir örnek: Hıncal Uluç