22/10/2007 - Atatürk Türkiyesi

İlkokuldan beri kafamı kurcalardı. 8-9 yaşlarındayken bizlere son padişah olarak Vahdeddin anlatılırken, bizler de mantık ve mukayese yeteneğimizi kullanarak minik kafamızda tarihi olayları canlandırır ve sonuçlar “Hayır..” derdik, “Şu durumda son padişah Atatürk!”

Bize göre iki tane Atatürk vardı. Birincisi kalpaklı ve bıyıklı bizim Gazimiz, Mustafa Kemal Atatürk’ümüz, diğeri fötrlü, fraklı ulu önder Atatürk!

İkisinin arasında belki bir fark yoktu bizce, ama bazılarınca fark büyüktü, Gazi herkesindi, Ulu önder ise bazılarının.. O bazıları bizi hiç kabul etmediler aralarına, hatta öyle ki, onlara göre bizler Atatürk’ü sevmiyorduk ve sevemezdik, sevdiğimiz söylüyorsak da kesin yalan söylüyorduk.. yani takiyyeciydik..!

Bizler kendimizi Türk evladı olarak görürdük, halktandık, onlar ise kendilerini Atatürkçü ya da Kemalist olarak görürlerdi, elitlerdi. Dernekleri vardı, tabi ki derneklerinin üyeleri vardı, demek ki haklıydılar, bizler o derneklere üye olamadığımız için Atamızı da hakkıyla sevemezdik.

Belki de dernekçilik işimize gelmiyordu.. Bizler her sevdiğimiz için dernekler kurmuyorduk ki, mesela Muhammediler, ya da Muhammedçiler diye bir derneğimiz de yoktu canımızdan çok sevdiğimiz için. Demek ki bizim sevmek için organizasyonlara da pek ihtiyacımız olmuyordu.

Ama bu dernekçiler işi özellikle şu son zamanlarda oldukça abarttılar, o kadar ki, artık kendi değerlerine de yan bakar olmuşlardı. Ülkemize “Atatürk Türkiye’si” diyorlardı.

Halbuki Gazimiz bu ülkedeki hakimiyeti kişilerden alıp halka vermişti. Bu ülke Türklerin ya da daha genel anlamda Türkiyelilerin Türkiye’siydi. Atatürk bu ülkeyi soyadlarından da kurtarmıştı.. Ne Osmanlı ne de başka bir isim.. Bu ülke sadece ve sadece üzerinde yaşayan milletindi. Hiçbir kişi ve zümrenin bir ayrıcalığı yoktu, sınıfsız tek ve eşit bir toplumduk. Bu ülkeyi kurtaranlar da bunu kendi şanları için yapmamışlardı. Yeni de kurulsa, eskinin köklerine bağlı da olsa, bu ülke hiçbir liderin, önderin, şefin babasının malı değildi. Kuranların amacı da zaten bu tahakkümleri ortadan kaldırmak değil miydi?

85 sene önceki kararlar, politikalar, stratejiler ve söylemler hala bugün geçerli olsun isteniyor sözde sadık sistem savunucuları tarafından, bunda devletin menfaati vardır deniliyor. Biz de diyoruz ki, dünün şartları başka bugünün şartları başkadır, dün ak olan bugün karadır.. Eğer o izinde olduğunuza inandığınız Gazi bugün halinizi görse “bunlar acaba kimin izinde” diye merak ederdi.. Ve eklerdi “bizim mevlitlerle ve dualarla açtığımız büyük millet meclisi bu ülkenin adını Türkiye Cumhuriyeti olarak ilan etmiştir, Atatürk Türkiye’si değil.

Bu ülke ne Yavuz’un, ne Fatih’in, ne Kanuni’nin, ne de Atatürk’ündür.
Bu ülke kayıtsız şartsız Türk’ündür, ama adı Türklerin Türkiye’si de değil, kısaca Türkiye’dir.

Ya devrimler, ilke ve inkılaplar? Kısaca bir göz atalım:

Devletçilik

Artık globalleşen dünyada koyu bir devletçilik yerine geçerli olan tek sistem liberal bir ekonomi ile sosyal hukuk devletinin işletilmesidir, yani ekonomik teşekküller sermaye sahiplerine verilir ve girişimcilerin vergileriyle devlet vatandaşlarına sosyal güvence sunar. Özelleştirmeden yana olan kişinin devletçi olması zordur. Devleti iktisadi teşekküllerle koca bir şirkete çevirmek ise çağdışıdır. Şu halde demek ki ben ekonomik alanda devletçi olamıyorum.

Milliyetçilik
Kavramlarla oynayarak kafa karışıklığından başka bir şey elde edemezsiniz. Burada var olan zaten milliyetçilik değil “Atatürk milliyetçiliği” gibi soyut bir kavramdır. Ben milliyetçiyim diyenin artık sağlam bir de açıklama yapması gerekiyor.. “Kime ve neye göre milliyetçisin?” Hitlerin güçlü olduğu zamanda eline mezura alıp köy enstitülerinde kafatası ölçmekle, Sovyetler güçlü olduğunda komsomol marşını “dağ başını duman almış” yapmakla devletçi ya da milliyetçi olunmuyor.

Halkçılık
Olmamak mümkün değil, sosyal bir hukuk devletinde eşit ve sınıfsız yaşadığımıza göre halkçı olmak zorundayız, öyle değil mi? Ama eğer halkçılık halka üniforma giydirmek, ya da ne giyeceğine dair brifing vermekse, ben değilim demek ki.

Devrimcilik
Müslüman olan adamın devrimci olmaması mümkün mü? Çağlar açıp çağlar kapıyoruz devrimlerimizle.. Yeter ki devrimler çağdaş kalabilsin..

Cumhuriyetçilik
Yine Müslüman olan bir adamın cumhuriyetçi olmaması mümkün mü? Otoriter bir Saltanat anlayışı hem çağdışı, hem akıldışı, hem de artık din dışı bir olgudur. Tıpkı totaliter bir demokrasi anlayışı gibi.. Libya’da cumhuriyet ama yarı tanrı bir Kaddafi’yle demokrasi olmadan cumhuriyet ancak bu kadar olur!
İstiklal marşına alternatif 10.yıl marşı söylemekle cumhuriyetçi olunmuyor, cumhuriyetçi olacak olan adamın önce demokrasiyi sonra halkını, halkının örfünü ve adetini sevmesi gerekiyor.

Laiklik
Bunun ne demek olduğunu ne uygulayanlar biliyor, ne de uygulananlar..
Dini inançlarıma karışılmadan bu ülkede istediğim gibi yaşama hakkım, okuma hakkım laikliğin teminatı altındadır ama laikçiler yüzünden bu hakkımı kullanamıyorum değil mi? Benim dinim kamusal alanı da kapsıyor ama kamusal alanda dinsiz olmak bizimkilerin icadı! Kamusal alanda bu ülkenin müminesi başörtüsüyle, azınlık yahudisi kippası ile, hıristiyanı koynunda haçla dolaşsa cumhuriyet nasıl tehdit altına giriyor hala anlayabilmiş değilim. Tek anlamış olduğum, laikçilerimiz demokrasiden nefret ediyorlar..

Sonuç:

Bu ülkede yaşamaktan ve bu ülkeye hizmet edebilmekten gurur duyan, tarihi ile övünen, yorulmadan çalışan ve milletine güvenen bireyler olarak, Atamızın bize olan mesajını gayet iyi anladık ve mirasına sahip çıkıyoruz ama sesimiz artık daha güçlü çıksın ki bir şeyleri istismar edebilmek bugünlerde bu kadar kolay ve ucuz olmasın.

Bizler Türkiye’nin tek sahibi ve geleceğinin teminatıyız, geçmişten aldığımız güçle geleceğe umutla bakıyoruz, bu ülke bizim çocuklarımıza mirasımız ama babamızın malı değil! Babamız her kim olursa olsun..!

Sunusi Fazıl ONAY

(www.genckalem.org 'da yayınlandı)